Midlifecrises?


Het wordt genoemd een “midlifecrises”  maar voor sommige is het helemaal geen crises, voor sommige is het “the best time of there life” hahahaha.
Stel je voor dat je op je 40ste gedraagt als een 20 jarige maar dan wel met het verstand van een 40 jarige. Is dat niet precies wat we willen? Zeggen we niet “was ik maar weer 18 en weten wat ik nu weet”?
Ik kan natuurlijk alleen maar over mijn eigen midlife praten want als ik me bezig zou houden met die van anderen dan geloof ik dat ik binnen twee weken fluitend in een dwangbuisje zou rondhuppelen.
Toen ik zo rond mijn 35e de bekende symptomen begon te vertonen, was ik op een punt aangeland dat mijn toenmalige vrouw en ik geen overeenkomstige hobby’s meer hadden en zij meer en meer de serieuze kant van het leven opwilde, een carrière enzovoorts, en ik nog steeds die grote baby was, die alleen maar wilde keten en plezier maken. Ik vond computers leuk, reizen, ik ben zelfs weer gaan studeren, maar dat was denk ik om maar op een universiteit te kunnen rondwandelen en een beetje interessant doen tegen die (veel) jongere chicks die daar rond liepen, en reken maar dat er mooie plaatjes tussen zaten. Die meiden vonden het maar wat interessant zo’n oudere man die er nog zo jong uitzag en al best wat levenservaring had. Ik had niets te klagen. Crises? Dacht het niet!

Mijn vrouw had maar een echte hobby en dat was stappen en zuipen. Omdat wij al twee kindjes hadden konden we dus niet met z’n tweeën de hort op dus ging zij met haar broertje en vrienden mee de stad in. Een van die vrienden was wel een beetje zo’n type als ik en dat was dan ook een gangmaker van het zuiverste water. Stel je voor, in de stad met een knappe gozer, 15 jaar jonger, geen kinderen om je op dat moment zorgen over te maken want paps zat thuis over ze te waken. Dat lijkt mij een formule om verliefd te worden toch? En zo geschiedde het. Zij werden verliefd en moesten op de een of andere manier dit onder mijn aandacht brengen.
Het duurde een poos maar uiteindelijk moest de kogel door de kerk. Nu stond ik niet meteen te juichen van enthousiasme maar kon wel begrip voor de situatie opbrengen. Ik zij, “ach liefje, sommigen worden nooit verliefd, jij bent het nu voor de tweede keer, is dat niet mooi? Nee ik was niet echt blij maar ik had het voor dat ik haar leerde kennen ook 25 jaar gered, en zou het best nog wel een poos redden, mijn leven hield niet opeens op te bestaan. Wij gingen als goede vrienden uit elkaar en gingen scheiden. Ik kreeg bij toeval (lucky me) een woning om de hoek en ging de volgende fase van mijn leven in.

Ik reed in die tijd op een dikke motor. Een Yamaha XV 1100, en die glom, dat je jezelf er in kon spiegelen. Als ik op dat ding door Amsterdam tufte dan waren er zat dames die een glimlach niet konden onderdrukken en vaak gepaard lieten gaan met een steels knipoogje.
Het duurde niet lang of ik woonde samen met een 24 jarige stoot die als wij ergens binnen kwamen alle ogen gericht op zich kreeg en de mannen mijn kant op kwamen en vroegen, “hoe krijg jij het voor elkaar om zo’n lekker ding aan de haak te slaan”? Mijn standaard antwoord was dan ook altijd, “weet ik veel, dat weet ik niet, dat moet je aan haar vragen”
En weer vroeg ik mij af, Crises? Dacht het niet!

Het kwam nog wel eens voor dat mijn ex, haar vriend, mijn vriendin en ik op stap gingen en de bloemetjes flink buiten zette. Als mijn ex dan een flinke slok op had dan zwaaide ze haar armen over haar vriend’s schouders en die van mij en brabbelde dan “ zijn allebei van mij”
Crises? Dacht het niet!

Ik woonde nog niet zo heel erg lang in de Gerard Doustraat of ik leerde een aantal meiden kennen die bij mij aan de overkant woonde en regelmatig in de stad tegenkwam. “Hallo buurman” , O hallo, wij raakten in gesprek en al snel wisten zij dat ik een hele mooie computer had staan en zij toevallig aan de een of andere scriptie bezig waren. Mogen we bij jou zo af en toe eens op de computer werken? En softie als ik ben kon natuurlijk geen nee zeggen tegen drie van die prinsessen. Regelmatig kwamen zij over de vloer en aten samen, keken films samen en lachten wat af. Zo kwam het dat de dames bij mij op de telefoon een snelkeuze toets kregen die genoemd werd, “het prinsessenhok” Toen ik 40 werd had mijn vriendin mijn agenda geraadpleegd en stiekem een feestje georganiseerd. Ik moest haar zogenaamd van haar werk halen en gingen dan heel romantisch samen iets leuks doen. Zo gezegd zo gedaan. Ik haalde haar op en we gingen naar een club in de buurt van het Leidseplein. Toen ik daar binnenkwam zaten daar zo’n 30 vriendinnen van mij die spontaan in “lang zal die leven” uitbarsten. Ik had veel cadeaus gekregen maar er was er een die ik nog steeds heb. Een T-shirt met daarop 40 kussen (allerlei soorten lipstift) van de dames uit het Prinsessenhok. Crises? Dacht het niet!

Ik verdiende goed mijn brood en kon lekker leven. Ik ging veel op vakantie, reed in een leuke auto, (een roze mini) had een motor, en een boot. Als ik weer in een of ander avontuur verzeild was geraakt dan volgde ik mijn hartje en kwam in de meest geweldige situaties terecht. Zo ook het verhaal “ Spanje op de motor” Mijn relatie met de 24 jarige blom was ten einde en het werd weer tijd voor iets anders. Ik boekte een reis op de autoslaaptrein naar Narbonne in zuid Frankrijk en nam een vriend mee achterop.