Een beetje minder


Als heel jong mannetje vroeg ik op een dag aan mijn moeder wie had uitgevonden dat ik om 8:00, 12:00 en 18:00 uur honger moest hebben. Daar kon ze mij geen antwoord op geven en vertelde mij dat ik moest eten wanneer ik dacht dat dat nodig was. Dat heb ik goed in mijn oren geknoopt.

Op zeer jonge leeftijd ging elke ochtend met mijn moeder zwemmen  op de heilige weg in het gelijknamige zwembed. Daar ontwikkelde ik mijn zwemkunsten en haalde diverse diploma’s en medailles. Op school was ik niet echt een sporter maar daar was ik niet veel van alles. Op school was ik met andere zaken bezig behalve waar ik voor geacht werd te komen. Na mijn schooltijd kwam ik in aanraking met de horeca en al snel werkte ik in de meest trendy discoteken van Amsterdam.

Omdat ik erg lang was en een redelijk ontwikkelt postuur bezat werd mijn vaste plaats in deze gelegenheden aan de deur en was ik de zogenaamde “uitsmijter” ik had natuurlijk wel in de gaten dat er iets van je verwacht werd als je aan de deur stond en in die tijd was het ook zaak de portier uit te testen om te weten wat ze voor vlees in de kuip hadden. Daarom besloot ik te gaan sporten en wel de kant van de vecht- c.q. verdedigingssporten. Ik bokste, deed een beetje karate, vond judo ook wel leuk maar worstelen had mijn voorkeur. Ik kwam terecht bij Peter Klijssen waarmee ik op school had gezeten en die op de Weesperzijde een sportschool had. Daar kreeg ik een beetje boksles van Jopie Kruis en werden worsteltechnieken bijgebracht door Peter,Chris Dolman Tommy Roelofs en later door de familie Kops.

Ik vrat als een werkpaard maar dat kon makkelijk omdat ik soms 5 dagen per week tot wel 5 uur per dag trainde en de sportschool een soort tweede huis voor mij was.

Toen ik op 30 jarige leeftijd werd gestoken door een verwarde man, belande ik in het ziekenhuis en  werd geopereerd om te kijken wat er voor schade was. Ik had mazzel, ik mankeerde niets, op een geweldige snee in mijn buik en een klein gaatje van het mes na. Na een week of wat gerevalideerd te hebben ging ik voorzichtig weer naar de sportschool om mijn programma weer voorzichtig op te pakken. Dit ging niet goed. Ik kreeg een littekenbreuk moest weer geopereerd worden. Omdat een littekenbreuk niet levensbedreigend is moest ik op een wachtlijst en duurde het een paar maanden voordat ik aan de beurt was. In de tussentijd bleef ik wel de zelfde hoeveelheden eten maar mocht niet trainen dus er kwam langzaam een rolletje hier en een uitdijinkje daar. In die tijd had ik veel  vrouwelijke vrienden  en deze waren wel gecharmeerd van mijn gewichtstoename.

Nu is mijn leven opgebouwd uit hollen of stilstaan, alles of niets. Dus kwam er een eind aan mijn trainen en werden mijn prioriteiten verlegt. Toen ik dus vanaf mijn 35e voluptueus door het leven ging waren er diverse momenten dat ik het tijd vond voor een dieet. Ik heb dan ook zo’n beetje alles wat er maar bestond uitgeprobeerd maar ik viel elke keer weer terug en voldeed al snel aan het jojo fenomeen.

Het is nu 15 april ’09 en ben ik 170 kilo. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik een beetje moe word van dit overgewicht.  Daarom ben ik in november 2008 naar de huisarts gestapt en heb hem gevraagd of ik eventueel in aanmerking kwam voor een maagband. Hij mat mijn BMI (Body Mass Index) en die kwam uit op 45.6 dus, ja ik kwam daar absoluut voor in aanmerking.

Het is nu 15 april ’09 en ik ben vanochtend om 12:00 opgenomen in het Lucas Andreas ziekenhuis om morgen in de loop van de dag een operatie te ondergaan.

16 april ’09 17:00 Ik ben geopereerd en ben nu de trotse eigenaar van een maagband. Ik heb geen pijn en voel me wel prima moet ik zeggen. De chirurg heeft 5 hele kleine gaatjes en twee mini sneetjes in mijn buik gemaakt waardoor het geheel heeft plaatsgevonden.  Mijn moeder zit naast mij maar ik ben toch nog wel een beetje grogy van de narcose dus ze we hebben niet veel aan elkaar. Dit zelfde geld ook voor Frans die wederom als trouwe vriend naast mijn bedje zit en er een soort van de ja vu plaats vind en we beiden moeten lachen. Ook hij gaat weer weg en ik val weer in een diepe slaap. Als ik ’s nachts rond 02:00 wakker word ben ik benieuwd hoe ik me voel als ik uit bed ben dus ga ik zo goed als dat kan naast mijn bed staan. Ik zit vol met slangetjes maar ik voel me TOP.

Om 08:00 als de verpleegster mijn bloeddruk en mijn lichaamstemperatuur meet komt al snel daarna de dame op zaal die het ontbijt verzorgt. Ik mag vloeibaar dus bestel ik vla en een kop koffie. Dit gaat er prima ik maar ik voel wel dat er weerstand is dus drink ik met kleine slokjes en niet meer zoals voorheen toen ik het met kwart liters tegelijk naar binnen gieten. Er komen nog diverse artsen aan mijn bed en al snel mogen alle slangen van en uit het lijf. De meeste pleisters gaan er af en ik kan zelfs al onder de douche. Heerlijk gewassen en geschoren. Fluitend weer terug naar mijn bedje kom ik onderweg de verpleegster weer tegen en deze verteld mij dat ik rond de klok van 15:00 naar huis mag.

Eenmaal thuis voel ik mij op en top maar ga toch rustig even op de bank zitten en maak wat verse vruchtenshake klaar. Ik kijk een beetje tv en ga rond  de klok van 23:00 naar bed. Als ik ’s nachts wakker word dan heb ik pijn in mijn nek . dat komt door de narcose zeggen ze. Twee paracetamolletjes en heerlijk weer verder slapen. Als ik wakker word voel ik me geweldig en ga heerlijk boodschappen doen, met een vriendin op het terras een kopje koffie drinken en weer naar huis. ’s Avonds krijg ik toch weer een beetje drang om iets te eten te maken en besluit om voorzichtig een cracker met magere smeerkaas te eten. Dat lukt prima maar wil er niet aan toegeven dus neem een banaan en weer fruitshake.

Vandaag is het 19 april ’09 en ik zit vol energie. Ik ga zo lekker een ritje maken op de motor en even bij mams langs.

Het is nu 20:30 en het was een lekker dagje. Ik ben langs de sportschool geweest en ga lid worden. Ook ben ik even op de weegschaal gaan staan daar en die wees 161 kg aan dus al met al ben ik toch al vanaf maandag 9 kilo afgevallen. Joepie!

maandag 20 april 2009
Vandaag ben ik weer aan het werk gegaan. Er was een zieke en ik werd vriendelijk verzocht. Ik voelde me prima en zag het wel zitten. Toen ik eenmaal een paar uur aan het werk was en heel stoer ook een beetje in de zon had gezeten krijg ik het toch wel een beetje zwaar. Licht in het hoofd, moe en toch ook wel hongerig. Een paar crackers met smeerkaar die echt werkelijk nergens naar smaakte en het ging wel weer. Vanavond toch maar vroeg naar bedje en rustig aan. Ik vraag me steeds af waarom ik in Thailand daar geen last van had. Daar zat ik 4 dagen later alweer op de brommer en lag dag 5 alweer in zee hahahahahaha.